.
ร่างบางหน้าหวานที่เพิ่งลงมาจากรถประจำทาง..ใช้ฝ่ามือป้องแสงแดดที่แรงกล้า..เพื่อกันไม่ให้ระคายตา..อากาศที่ร้อนทำให้หน้าเนียนใส ในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ.. สายตามองหาร่างของบุคคลที่คุ้นตา..และตัดสินใจสะพายเป้ใบใหญ่ขึ้นหลังเดินตรงไปยังร้านค้าใกล้ๆ เพื่อหาเครื่องดื่ม มาดับกระหาย.. และเสียงเรียกคุ้นหูก็หยุดเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปได้..
.
" คุณหนูดงแฮครับ..." ร่างบางหันไปตามเสียงนั้น แล้วก็ยิ้มออกมาทันทีเผยให้เห็นลักยิ้มบุ๋มตรงแก้มทั้งสองข้าง..
.
" ลุงโฮจุน....มาแล้วเหรอครับ.." " ครับ...คุณหนูดงแฮมาถึงนานแล้วหรือยัง.. พอดีรถไปเหยียบตะปูต้องเอาไปเปลี่ยนยางก่อน.."
.
" ไม่นานหรอก..ผมเพิ่งจะลงรถเมื่อตะกี้นี้เอง..งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ ..ผมร้อนเหนียวตัวมากเลย อยากอาบน้ำจะแย่แล้ว.." อากาศที่ร้อนทำให้ใบหน้าขาวเนียนนั้นแดงเรื่อ.. ไม่ว่าใครที่ผ่านไปมาก็ต้องเหลียวมอง..ในความสะดุดตาของร่างบางทั้งนั้น.. คุณหนูดงแฮของลุงโฮจุนนั้น..เรียกมาจากชื่อเล่นของชายหนุ่มหน้าหวานนามว่า ด๊อง..
.
เนื่องจากว่าก่อนเขาเกิดพ่อและแม่ อยากจะมีลูกสาวสักคนหลังจากที่มีลูกชายแล้ว..ไม่ว่าจะเป็นของเล่นเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ก็เป็นของเด็กผู้หญิงทั้งนั้น.. แต่ปรากฏว่าเป็นเด็กผู้ชายซะนี่..จำได้ว่าถูกเลี้ยงมาอย่างเด็กผู้หญิง.. แต่อย่างว่าแหละเด็กผู้ชายยังไงก็ทะโมนอยู่ดีพ่อและแม่.. เลยตัดใจกลับมาเลี้ยงแบบเด็กผู้ชายเช่นเดิม..(เป็นครอบครัวที่แปลกดีแท้..)
.
ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมเขาจึงกลับมาบ้านเกิดของตัวเอง ..ความจริงแล้วเขาชอบความเป็นอยู่แบบชาวบ้านเสียมากกว่า.. ชีวิตในโซลที่มีแต่การแก่งแย่งและความวุ่นวาย.. ผู้ที่นี่ต่างเป็นมิตร ..พอมีพอกินกันไปไม่ทะเยอทะยานฟุ้งเฟ้อ.. กะว่าถ้าเรียนจบก็จะกลับมาดูแลไร่สวน..ต่อจากพ่อและแม่ ที่ตอนนี้อายุเริ่มมากแล้ว..เมื่อร่างบางขึ้นมานั่งที่เรียบร้อยแล้ว..
ลุงโฮจุนก็ขับรถทะยานออกไปทันที..จุดหมายอยู่ที่ไร่ส้ม.. สองข้างทางที่รถผ่านมานั้นมีแต่ต้นส้ม..ที่ตอนนี้แข่งกันออกผลเต็มไปหมด.. ราชาแห่งปลาน้อย เปิดกระจกเพื่อรับสายลมที่บริสุทธิ์ และเผลอสูดอากาศเข้าเต็มปอด.. สายตาจับจ้องภาพข้างทางอย่างชื่นชม.. ไม่ว่าจะกลับมากี่ที.. ที่นี่ก็ไม่เคยเปลี่ยนเลยความเป็นธรรมชาติยังคงอยู่เช่นเดิม..ไม่เหมือนกับไร่สวนอื่นที่บางทีก็ขาย.. และย้ายไปอยู่ในเมืองกันหมด..ต่างก็แสวงหาความเจริญ
ครู่หนึ่ง ..รถก็มาจอดเทียบ ณ บ้านสองชั้นที่สร้างด้วยไม้ทั้งหลังคงความเป็นไทย ..ใต้ถุนสูงโล่งมีแคร่กว้าง (พ่อและแม่ของด๊องชอบประเทศไทยมากเลยสร้างบ้านในไร่ส้มเป็นแบบไทย)ไว้นั่งรับลมที่มักจะพัดผ่านมาตลอดปี ..เจ้าปลาน้อยลงมาบิดตัวไล่ความเมื่อยขบ ..พรางส่ายสายตามองหาคนในบ้าน..เงียบจัง ไปไหนกันหมดนะนี่.. แล้วสาวสวยคนหนึ่งก็เดินออกมาต้อนรับซึ่งมีศักดิ์เป็นพี่สะใภ้เขา..เรียกรอยยิ้มหวานออกมาจากหน้าเนียนได้อีกเช่นเคย ลุงโฮจุนขอตัวเอารถไปเก็บ..แล้วจะได้เข้าไร่ต่อ ส่วนชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปหาฝ่ายที่กำลังเดินต้วมเตี้ยมทันที..
" สวัสดีครับพี่ลีมินฮยอง...โอ๊ะ..ค่อยๆ เดินสิพี่ เดี๋ยวก็ได้ล้มหรอก.." เอ่ยเตือนยิ้มๆ แล้วเข้าไปแนบหน้าลงที่หน้าท้องกลมนูน ที่ตอนนี้ขยายออกมากแล้ว..บ่งบอกถึงการเจริญเติบโตของทารกที่อยู่ภายใน..
" อือ...ว่าไงเอ่ยหลานอา สบายดีมั้ย กวนแม่เขาหรือป่าวเรา..
" พูดกับหน้าท้องกลม เรียกรอยยิ้มจากหญิงสาวออกมา " ลูกแม่ไม่กวนหรอกเนอะ..เป็นเด็กดี....ดงแฮ กลับมาถึงนานแล้วเหรอ.." ผู้เป็นพี่สะใภ้เอ่ยถาม
" เพิ่งมาครับ...แล้วนี่คนอื่นๆ ไปไหนกันหมดล่ะ.. ปล่อยให้พี่ลีมินอยู่คนเดียวนี่.."
" พ่อกับแม่ออกไปช่วยบ้านงานเขาแต่เช้าแล้ว.. ส่วนพี่คังอิน เดี๋ยวก็กลับมากินข้าวกลางวันจ๊ะ..." ลีมินบอกออกมาให้รับรู้
.
ครู่หนึ่งคนที่เอ่ยถึงก็ขับรถเข้ามาจอดพอดี.. เปิดรถลงมาเป็นชายหนุ่มร่างสูง..ผิวขาวแต่คล่ำแดดเล็กน้อยแต่ไม่ได้ดูน่าเกลียด กลับทำให้น่ามอง สมชายชาตรี..เดินยิ้มเข้ามาหาทั้งสองคน และหอมแก้มผู้เป็นภรรยาอย่างรักใคร่..
" สวัสดีครับพี่คังอิน..." ดงแฮ เอ่ยทักพี่ชายสุดที่รักพร้อมก้มตัวลง และได้รับการโยกหัวเล่นเป็นการตอบรับ.. " ว่าไง..ไปอยู่โซลซะนานนึกว่าลืมบ้านเราแล้ว.." เอ่ยกระเซ้า " โห...ใครจะลืมล่ะพี่หมีคัง ก็ไม่ว่างซักที..
"ด๊องอยากกลับตั้งนานแล้วอ่ะ.." ร่างบางบ่นออกมา
"แล้วคราวนี้มานานมั้ยล่ะ..ช่วงนี้ไร่เรากำลังออกผลดีเชียวจะได้อยู่ช่วยกันก่อน.."
" กะว่าจะอยู่จนกว่าจะเปิดเทอมแหละ.. แต่ก็ต้องดูก่อนว่าจะมีอะไรเร่งด่วนอีกหรือป่าว.."
" เอ้อ...กลับมาแล้วอย่าลืมไปหาซอนลีล่ะ ..เห็นหน้าพี่ก็ถามถึงเราประจำ.." คังอินเอ่ยถึงน้องสาวของเพื่อนรัก..ซึ่งเป็นเพื่อน กับน้องชายตนเองด้วยเช่นกัน.. เนื่องจากทั้งสองนั้นโตและเล่นด้วยกันตั้งแต่เด็ก..จึงสนิทกันมากเหมือนพี่น้อง
" ครับ...ไม่บอกด๊องก็ว่าจะไปหาอยู่แล้ว.." เจ้าลูกปลาหน้าหวานยิ้มจะแก้มบุ๋ม เมื่อนึกถึงหน้าเพื่อนรัก..
" เข้าบ้านไปทานข้าวกันเถอะ..อย่ามัวแต่ยืนคุยกันอยู่อย่างนี้เลยนะ.." ผู้เป็นพี่สะใภ้เอ่ยขัดออกมา..และเดินนำทุกคนเข้าไป โดยมีสามีที่รักประคองไปอย่างห่วงใย.. ทำให้ดงแฮยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้.. น่าอิจฉาจริงๆคู่นี้ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ยังน่ารักกัน.. ไม่เปลี่ยนเลย .แล้วก็เดินตามหลังทั้งคู่เข้าไป....
เสียงรถที่แล่นมาจอดหน้าบ้านทำให้ซองลีต้องละสายตาจากหนังสือตรงหน้า ..ลุกขึ้นเดินออกไปดูยังหน้าบ้าน ..
.
ครู่หนึ่งร่างคุ้นตา ก็ก้าวข้ามลงมา.. ทำให้สาวร่างเล็กถึงกับเปิดรอยยิ้มออกมาอย่างดีใจรีบวิ่งออกไปหาอย่างรวดเร็ว..ดงแฮเองก็ยิ้มรับออกมาเช่นกัน ..
" ด๊อง...มาได้ไงนี่.." ซอนลีร้องทักออกไปอย่างดีใจพร้อมกับจับมือเพื่อนรักเอาไว้แน่น.. เรียกเสียงหัวเราะออกมาจากเจ้าลูกปลาได้..
" ก็ขับรถมาไง ถามได้......" คำตอบที่ได้นั้นทำให้เพื่อนสาวค้อนให้อย่างหมั่นไส้..แล้วก็จูงมือเพื่อนรักให้เข้ามานั่ง.. เพื่อจะได้คุยกันให้หายคิดถึง
" คราวนี้จะมาอยู่นานมั้ยดงแฮ.. อย่าเพิ่งรีบกลับนะ..อยู่ให้หายคิดถึงกันก่อน.."
" อืม...เอาเป็นว่าจะอยู่จนกว่าซอนลีจะเหม็นเบื่อเลยดีมั้ย..." พูดหยอกเพื่อนสาวออกไป ..แล้วก็สอดสายตาไปเหมือนจะหาใครสักคนหนึ่ง
.
.
.
" มองหาพี่คิบอมเหรอ..รายนั้นไม่อยู่หรอกจ๊ะ ..เข้าฟาร์มแต่เช้าแน่ะ เจ้าสีนิล มันคลอดลูกน่ะ.."
.
.
.
.
................................................................................................................
ฝากด้วยนะคับเรื่องแรกแต่งเอง (อ่านเมย์บีแล้วอยากมีสเปเชียวกับเค้าบ้างจัง อิอิ อีกไม่นานเตรียมผมกับ สเปเชียว ดร.วิการณ์ดา กับ อรอิน ได้ในเร้วๆ นี้คับ ผม)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น